Την ώρα που η υπόλοιπη Ευρωζώνη παραμένει «καρφωμένη» στον στόχο του 2%, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά αυξάνεται. Στο 3,7% διαμορφώθηκε τον Ιούλιο, έναντι 3,6% τον Ιούνιο, σύμφωνα με την προκαταρκτική εκτίμηση της Eurostat.
Πολύ απλά, στην Ελλάδα παραμένουμε πρωταγωνιστές στην επιμονή της ακρίβειας, επιβεβαιώνοντας ότι το εγχώριο «καλάθι» παραμένει βαριά φορτωμένο για τα νοικοκυριά.
Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) βλέπει τον πληθωρισμό στην Ευρωζώνη να εδραιώνεται στο 2% –στόχος και όριο μαζί– και διατηρεί τη στάση αναμονής όσον αφορά τα επιτόκια. Ήδη, έχει μειώσει το βασικό επιτόκιο στο 2%, ενώ το κεντρικό της αφήγημα είναι ότι οι τιμές σταθεροποιούνται σταδιακά, παρά τις αβεβαιότητες από τις γεωπολιτικές εντάσεις και τις απειλές εμπορικού πολέμου.
ΕΝΤΟΣ…
Πού βρισκόμαστε εμείς; Είμαστε πάνω από 85% ψηλότερα από τον στόχο της ΕΚΤ, με τη διαφορά να διευρύνεται αντί να περιορίζεται! Και αυτό, την ώρα που ο δομικός πληθωρισμός στην Ευρωζώνη, δηλαδή ο δείκτης που εξαιρεί ενέργεια και φρέσκα τρόφιμα, παραμένει στο 2,4% (σταθερός και διαχειρίσιμος).
Αντίθετα, στην Ελλάδα:
Ο πληθωρισμός επιμένει ανοδικά για δεύτερο συνεχόμενο μήνα.
Τα είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, αλκοόλ, καπνός) σκαρφαλώνουν στο 3,3%.
Οι υπηρεσίες παραμένουν ακριβές με ρυθμό αύξησης στο 3,1%.
Τα μη ενεργειακά βιομηχανικά προϊόντα ακολουθούν ανοδική τροχιά με 0,8%.
Μοναδική «ανάσα» οι τιμές ενέργειας, που μειώνονται κατά 2,5%, αλλά με ολοένα και μικρότερη ένταση.
Γιατί, όμως, η Ελλάδα παραμένει ουραγός στην αποκλιμάκωση του πληθωρισμού, όταν οι υπόλοιποι εταίροι της Ευρωζώνης φαίνεται να επιστρέφουν σε κανονικότητα; Το επιχείρημα περί «μεμονωμένων ανατιμήσεων» δεν πείθει πλέον κανέναν.
Το πρόβλημα είναι δομικό και… πολιτικό. Μην ξεχνά κανείς ότι πίσω από κάθε ποσοστό, υπάρχει μια τσέπη που αδειάζει.
