Το Βέλγιο «όρθωσε ανάστημα» και καταρρίφθηκε το… ποδοσφαιρικά γνωστό ότι στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί
Με γνώμονα τις δύο -σχεδόν- παράλληλες συνεδριάσεις, των μελών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο τέλος του 2025, μπορεί κάποιος να εκτιμήσει πως θα εξελιχθεί η κατάσταση το 2026. Σε Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες -σε εντελώς διαφορετικό κλίμα- το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ αποφάσιζε να αφήσει αμετάβλητα τα τρία βασικά επιτόκια (στο 2% το αποδοχής καταθέσεων), αποτέλεσμα συνεδρίασης που εξελίχθηκε δίχως ουσιαστικές διαφωνίες μεταξύ των μελών. Οπως, λίγο ως πολύ, είχαν προεξοφλήσει οι διαχειριστές των πανίσχυρων επενδυτικών οίκων, οι επιχειρηματίες και οι επαγγελματίες της αγοράς.
Ενδειξη πως άπαντες έχουν γνώση των θεμελιωδών προβλημάτων της ευρωοικονομίας. Στην περίπτωση που κάποιος «τρίτος» παρακολουθούσε μόνο τη στάση των μελών της ΕΚΤ θα κατέληγε στην εκτίμηση πως για τη συνέχεια της Ευρώπης υφίσταται καταρχήν κοινή νομισματική βάση, δίχως σημαντικές διαφοροποιήσεις πολιτική σε ζητήματα, λ.χ., προγράμματος αγοράς στοιχείων ενεργητικού (αναφέρομαι στα ΑΡΡ και ΡΕΡΡ). Αν μη τι άλλο, ένας κοινός παρονομαστής, σημείο αναφοράς για το επερχόμενο 2026, έτος «πονηρό», όπως προοιωνίζεται και λόγω ολοκλήρωσης του RRF.
Αυτά στη Φρανκφούρτη, γιατί περί τα 400 χλμ. Δυτικότερα, στις Βρυξέλλες, όσα διαδραματίζονταν μόνο σε ενιαία Ευρώπη δεν παρέπεμπαν, τουναντίον. Η ηγεσία της (Φον ντερ Λάιεν, Κάγια Κάλας) προσερχόταν στην κρίσιμη σύνοδο ενδεδυμένη αμφίεση… Ζαν ντ’ Αρκ, με μεγαλοστομίες και πιέζοντας -παντί τρόπω- για την εφαρμογή ενός εξαιρετικά επικίνδυνου εγχειρήματος, τη δημιουργική χρήση (κατ’ άλλους κατάσχεση) «παγωμένων» ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Επιδίωξη που συστοιχιζόταν από την πλειονότητα των «Βορείων», προεξάρχοντος του Φρίντριχ Μερτς. Κόντρα στις ανησυχίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τις επιφυλάξεις της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, τις προειδοποιήσεις οίκων αξιολόγησης, όπως του Fitch, που μάλλον συντάσσονταν στην πλευρά του Μπαρτ ντε Βέβερ. Και βεβαίως κόντρα στις αιτιάσεις της Ουάσινγκτον και του προέδρου των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα γνωστό, επί της ουσίας συνιστά ήττα της προέδρου της Κομισιόν, του πρωθυπουργού της Γερμανίας ακόμα και του Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής του πανίσχυρου ΕΛΚ.
ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
Αντί του σχεδίου Φον ντερ Λάιεν πέρασε η αντιπρόταση του Βέλγου πρωθυπουργού, που φέρνει αρκετά προς έκδοση ενιαίου χρέους, με τις Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία να μη συμμετέχουν. Η πολιτική της τελικής συμφωνίας (με την εξαίρεση των τριών) καταδεικνύει πως η Ευρώπη κινείται στη λογική της παράκαμψης του δικαιώματος αρνησικυρίας, έχει απολέσει τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, η δε χρηματοδοτική αρχιτεκτονική παραπέμπει σε λύσεις που προσεγγίζουν τη λογική ενός eurobond και αρχίζουν να εντάσσονται στο οπλοστάσιο της Επιτροπής και του Συμβουλίου. Παράλληλα κατέδειξε πως ο ηγέτης μιας χώρας όπως το Βέλγιο «όρθωσε ανάστημα» και επικαλούμενος εύλογες ανησυχίες, κοινή λογική παράλληλα με ευέλικτες διπλωματικές ενέργειες (λ.χ., προσεταιρισμό της Ιταλίας, ανοχή της Γαλλίας) πέτυχε το μεγαλύτερο μέρος όσων εξαρχής διεκδικούσε για τη χώρα του. Τα αυτονόητα. Επίσης, καταρρίφθηκε το… ποδοσφαιρικά γνωστό ότι στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί, τουναντίον από αυτή την αναμέτρηση η -ούτως ή άλλως- χαμηλή δημοφιλία του Μερτς τρώθηκε έτι περαιτέρω. Το εξίσου σημαντικό, κάτι που οφείλει να μελετήσει/αναλύσει ενδελεχώς η ελληνική κυβέρνηση, πως οι μειοψηφίες (Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία) ενίοτε και με την κατάλληλη προετοιμασία επιτυγχάνουν τους στόχους τους.
Επί της ουσίας, την προηγούμενη Πέμπτη στις Βρυξέλλες η «ελίτ» της Κομισιόν υπέστη διπλή ήττα, αφενός με την αναδίπλωση Φον ντερ Λάιεν και τη μη χρήση των ρωσικών assets, αφετέρου με την οπισθοχώρηση της Γερμανίδας στο «μπλόκο» της Τζότζια Μελόνι στην αμφιλεγόμενη συμφωνία αγροτικού περιεχομένου με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (Mercosur).
Νωπές είναι ακόμη οι συνέπειες της προηγούμενης πολιτικής της Κομισιόν για το «δασμολογικό». Οι… διαπραγματεύσεις Φον ντερ Λάιεν – Τραμπ κατέληξαν στις γνωστές ετεροβαρείς δεσμεύσεις της Ε.Ε έναντι των ΗΠΑ.
Θα ήταν χρήσιμο η πρόεδρος της Κομισιόν να ανέτρεχε στην ελληνική γραμματεία, στην περίπτωση της Ανταλκιδείου ειρήνης, αλλά φευ… κατά πως φαίνεται τα επίχειρα θα κληθεί να τα επωμισθούν τα κράτη-μέλη (δηλαδή οι κοινωνίες τους), προσθέτοντας και τα 90 δισ. (χρέους) σε όσα έχουν συσσωρευθεί ήδη μέσα στο 2025.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2025)
