Από το 2010 μέχρι και το 2024 η αξία των ελληνικών εξαγωγών οίνου προς τη Γαλλία διατηρεί μια ισχυρή δυναμική, με αποκορύφωμα το 2023, όπου άγγιξε τα 6.639.666 ευρώ. Παρά την υποχώρηση του 2024 κατά 15,55% σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο έτος, ο μέσος όρος της τελευταίας πενταετίας παραμένει θετικός κατά 12,67%, γεγονός που υποδηλώνει τη σταδιακή εδραίωση του ελληνικού κρασιού σε αυτή την εξαιρετικά ανταγωνιστική αγορά.
Οι Γάλλοι δείχνουν σαφή προτίμηση σε γηγενείς ποικιλίες-πρεσβευτές που προσφέρουν μοναδικό χαρακτήρα «terroir», με το Ασύρτικο να ηγείται λόγω της ορυκτότητάς του, το Ξινόμαυρο να κερδίζει έδαφος για τη δομή του, που προσομοιάζει σε γαλλικά πρότυπα, και το Μοσχοφίλερο με το Αγιωργίτικο να συμπληρώνουν τις προτιμήσεις για αρωματικούς και βελούδινους οίνους, αντίστοιχα. Η τάση αυτή ενισχύεται από τη διείσδυση σε εξειδικευμένα δίκτυα διανομής, όπως wine bars και κάβες, καθώς και από τη στοχευμένη παρουσία σε εκθέσεις όπως η Wine Paris, όπου οι οίνοι Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ενδειξης (ΠΓΕ) και Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) αναγνωρίζονται πλέον ως niche προϊόντα υψηλής αξίας.
Παρά τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής, που επηρεάζουν τη σταθερότητα της παραγωγής, η ελληνική οινοποιία κατάφερε να μετατρέψει το 2024 τη Γαλλία στην τρίτη σημαντικότερη αγορά της εντός της Ε.Ε. σε όρους αξίας, μετά τη Γερμανία και την Κύπρο, και στην έκτη θέση στις αγορές παγκοσμίως (με μερίδιο ως προς την αξία 5,71% επί του συνόλου).
ΤΙ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ
Ιδιαίτερης αποδοχής τυγχάνουν ορισμένες ποικιλίες ελληνικών οίνων με το Μοσχάτο Σάμου να παραμένει ο αδιαμφισβήτητος διαχρονικός ηγέτης. Η σχέση της Σάμου με τη Γαλλία είναι ιστορική, καθώς το Samos Grand Cru εξάγεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη γαλλική αγορά.
Παράλληλα, το Ασύρτικο, ως η πλέον αναγνωρίσιμη ελληνική λευκή ποικιλία παγκοσμίως, κυριαρχεί πλέον σε εξειδικευμένα Masterclasses και γευσιγνωσίες στο Παρίσι, προσελκύοντας κορυφαίους sommeliers που εκτιμούν την ιδιαίτερη ορυκτότητα της Σαντορίνης. Για τους λάτρεις των ερυθρών οίνων, το Ξινόμαυρο από τη Νάουσα και το Αμύνταιο έχει αναδειχθεί στην κορυφαία επιλογή, κατακτώντας μία θέση στην ελίτ της γαλλικής γαστρονομίας.
Παράλληλα, αυξανόμενα δυναμική πορεία παρουσιάζει το Αγιωργίτικο της Νεμέας και το κομψό, αρωματικό Μοσχοφίλερο της Μαντινείας. Ταυτόχρονα, παρατηρείται μια νέα, δυναμική τάση σε εξειδικευμένους οινικούς κύκλους και wine bars του Παρισιού και της Λιόν για ανερχόμενες ποικιλίες με έντονο χαρακτήρα, όπως η Λημνιώνα, το Βιδιανό, η Ρομπόλα και το σπάνιο Μαυροτράγανο.
Τα «μυστικά» που ανοίγουν τον δρόμο για συνεργασίες και εξαγωγές
Για μια επιτυχημένη διείσδυση των ελληνικών οίνων στην απαιτητική γαλλική αγορά η στρατηγική δεν πρέπει να περιορίζεται στην απλή πώληση, αλλά στην ποιοτική ενσωμάτωση σε δίκτυα που εκτιμούν τον ελληνικό αμπελώνα.
Σύμφωνα με έκθεση του γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της πρεσβείας της Ελλάδας στο Παρίσι, «μεταξύ των επικρατέστερων συστημάτων εισαγωγής στη γαλλική οινική αγορά για τα ελληνικά κρασιά επισημαίνονται ιδιαίτερα το σύστημα με εξειδικευμένο εισαγωγέα, το σύστημα του εμπορικού αντιπροσώπου και το σύστημα των απευθείας πωλήσεων σε εστιατόρια και ξενοδοχεία». Η επιλογή ενός εξειδικευμένου εισαγωγέα αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική για έναν Ελληνα παραγωγό που στοχεύει στην ποιοτική διείσδυση στη γαλλική αγορά, καθώς το μοντέλο αυτό συνδυάζει την επιχειρησιακή ασφάλεια με την υψηλή τεχνογνωσία τοποθέτησης προϊόντων niche.
Επίσης, σύμφωνα την έκθεση, οι Ελληνες οινοποιοί θα μπορούσαν να αναζητήσουν εξαγωγική διέξοδο μέσω της ανάπτυξης συνεργασίας με εταιρίες εμπορίας ελληνικών προϊόντων, όπως οι Mavrommatis, Profil Grec, Oenos και Dionis Vins, που δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στη Γαλλία.
Μια ιστορική σχέση που κρατά από τον 6 αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα
Η οινική σχέση των δύο χωρών αρχίζει τον 6ο αιώνα π.Χ., όταν Φωκαείς έμποροι από τη Μικρά Ασία ίδρυσαν τη Μασσαλία (Massalia). Οι Ελληνες άποικοι εισήγαγαν για πρώτη φορά την καλλιέργεια της αμπέλου στη Γαλλία.
Συγκεκριμένα, μέσω της Μασσαλίας το κρασί και η τεχνογνωσία της αμπελουργίας εξαπλώθηκαν στην κοιλάδα του Ροδανού. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ελληνικούς αμφορείς, οι οποίοι αποδεικνύουν ότι το ελληνικό κρασί θεωρούνταν προϊόν υψηλού κύρους για τους τοπικούς πληθυσμούς (Γαλάτες), θέτοντας τις βάσεις γι’ αυτό που σήμερα είναι γνωστός ως γαλλικός αμπελώνας.
Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, το εμπόριο οίνου συνεχίστηκε, με πρωταγωνιστές τα γλυκά κρασιά της ανατολικής Μεσογείου. Το περίφημο Μαλβαζία, που παραγόταν σε περιοχές όπως η Μονεμβασιά και η Κρήτη, ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στις γαλλικές αυλές και στα λιμάνια.
Η σχέση αυτή απέκτησε δραματικό χαρακτήρα τον 19ο αιώνα. Οταν η φυλλοξήρα (ένα έντομο που καταστρέφει τις ρίζες του αμπελιού) εμφανίστηκε στη Γαλλία το 1863, οι γαλλικοί αμπελώνες σχεδόν αφανίστηκαν και η παραγωγή κατέρρευσε. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή η Ελλάδα λειτούργησε ως σωσίβιος λέμβος. Η κορινθιακή σταφίδα και τα ελληνικά κρασιά εισήχθησαν μαζικά από τους Γάλλους οινοποιούς, οι οποίοι εμβάπτιζαν τη σταφίδα σε νερό για να παράγουν τον λεγόμενο «οίνο σταφίδας».
Με την ανασύσταση του γαλλικού αμπελώνα στον 20ό αιώνα οι σχέσεις πέρασαν σε ένα θεσμικό επίπεδο. Η Γαλλία δημιούργησε το σύστημα των Ονομασιών Προέλευσης (AOC), το οποίο έγινε το παγκόσμιο πρότυπο. Κομβικό ρόλο έπαιξε η Σταυρούλα Κουράκου-Δραγώνα, η οποία, έχοντας σπουδάσει στη Γαλλία, μετέφερε το γαλλικό μοντέλο στην Ελλάδα. Χάρη στις προσπάθειές της η χώρα μας θέσπισε τη δική της νομοθεσία για τις Ονομασίες Προέλευσης (ΟΠΑΠ/ΟΠΕ) το 1971, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τη γαλλική οινολογική κουλτούρα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (ΦΥΛΛΟ 13/2/2026)
