Υστερα από την ταραχώδη δεκαετία της κρίσης, αρκετοί πίστεψαν ότι ο κύκλος της φυγής έκλεισε και ότι άρχισε η επιστροφή των ανθρώπων με γνώσεις. Αν και οι όροι ζωής είναι σαφώς καλύτεροι έκτοτε, καθώς η εικόνα δεν θυμίζει Μνημόνια, μαζική ανεργία και πλήρη απουσία προοπτικής, ωστόσο η μετατροπή του brain drain σε brain gain δεν ήταν και τόσο επιτυχής, καθώς οι μισθοί παραμένουν στις χαμηλότερες θέσεις της Ευρώπης και δεν καλύπτουν βασικές ανάγκες, όπως στέγη, λογαριασμοί και άλλα. Μελέτη από το ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ δείχνει ότι ποσοστό 10,9% στα νοικοκυριά δηλώνει πως τουλάχιστον ένας δικός τους έφυγε για εργασία εκτός χώρας μέσα στην τελευταία πενταετία. Με άλλα λόγια, μία στις δέκα οικογένειες λέει «αντίο» σε παιδί που αναζητά αξιοπρεπή ζωή αλλού, επειδή εδώ δεν διακρίνει μέλλον. Αν επιδιώκονται λύσεις στο Δημογραφικό, πέρα από κίνητρα τεκνοποίησης, χρειάζεται να ανοίξει σοβαρά το κεφάλαιο των αμοιβών. Οσο οι μισθοί μένουν στον ευρωπαϊκό πάτο, η πληθυσμιακή διαρροή θα συνεχίζεται.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026)
