- Η γεωπολιτική αστάθεια, οι οικονομικές αναταράξεις και οι τεχνολογικές εξελίξεις, επηρεάζουν άμεσα τον τρόπο που εργαζόμαστε
- Στην Ελλάδα, η παραδοσιακή επιχειρηματική κουλτούρα συγκρούεται με την ανάγκη για καινοτομία και ευελιξία
- Το 2026 αναμένεται να είναι μια χρονιά ορόσημο, όπου οι αλλαγές θα πρωτοστατήσουν στην αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας
ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ ΚΟΥΣΙΑ*
Εδώ και χρόνια αναδεικνύεται διεθνώς η προσαρμοστικότητα ως η πιο καθοριστική δεξιότητα του 21ου αιώνα. Και όχι τυχαία: σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα, η ικανότητα να μαθαίνεις, να αλλάζεις και να επαναπροσδιορίζεσαι είναι πιο σημαντική από το ίδιο το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεις. Η προσαρμογή δεν αφορά μόνο την αποδοχή της αλλαγής, αλλά και τη δημιουργική συνεργασία με αυτήν. Σε κάθε αλλαγή που συμβαίνει έχουμε την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας.
Η γεωπολιτική αστάθεια, οι οικονομικές αναταράξεις και οι τεχνολογικές εξελίξεις, από την Τεχνητή Νοημοσύνη μέχρι τις πράσινες τεχνολογίες, δεν είναι πια μόνο μακρινές ειδήσεις. Επηρεάζουν άμεσα τον τρόπο που εργαζόμαστε, τις δουλειές που υπάρχουν και πώς τις αντιλαμβανόμαστε. Σίγουρα δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε την ανταπόκρισή μας.
Στην Ελλάδα, όμως, η πρόκληση είναι διπλή. Η παραδοσιακή επιχειρηματική κουλτούρα, που συχνά βασίζεται σε αυστηρές ιεραρχίες και συντηρητικές πρακτικές, συγκρούεται με την ανάγκη για καινοτομία και ευελιξία. Οι εργαζόμενοι πια δεν θα δέχονται τις αλλαγές, αλλά θα τις οδηγούν, αυτό είναι μια καινούργια εργασιακή εποχή που θα φέρει μια άλλου είδους αξιακή πυραμίδα. Και πρέπει να προετοιμαστούμε να το δεχτούμε.
Η «καριέρα» σήμερα δεν είναι πια μια ευθεία πορεία από την εκπαίδευση στη σύνταξη, αλλά ένας δυναμικός κύκλος συνεχών αλλαγών, προκλήσεων και ευκαιριών μάθησης. Η ικανότητα να μετακινούμαστε ευέλικτα ανάμεσα σε θέσεις, κλάδους, τρόπους που εργαζόμαστε, τόπους, χώρες μάς καθιστά διαφορετικούς από το παλιό «αρκεί να βρεις μια σταθερή δουλειά». Μια κουλτούρα που συχνά αντιστεκόταν στην αλλαγή, που φοβόταν το άγνωστο και που είχε μάθει να στηρίζεται σε ένα σταθερό εξωτερικό περιβάλλον για να νιώσει ασφαλής.
Το 2026 αναμένεται να είναι μια χρονιά-ορόσημο, όπου οι αλλαγές στους κλάδους εργασίας θα επιταχυνθούν σημαντικά. Τομείς όπως η τεχνολογία, η πράσινη ενέργεια, η υγεία, η εκπαίδευση και οι υπηρεσίες ψηφιακής υποστήριξης θα πρωτοστατήσουν στην αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας.
Η γεωργία, ως βασικός πυλώνας της οικονομίας, αντιμετωπίζει ειδικά στην Ελλάδα σημαντικές προκλήσεις λόγω της ποσοτικής και ποιοτικής έλλειψης εργατικού δυναμικού, ιδιαίτερα σε τεχνικά και εξειδικευμένα επαγγέλματα. Η υιοθέτηση νέων ψηφιακών και αυτοματοποιημένων τεχνολογιών γίνεται πλέον αναγκαία για την αύξηση της αποδοτικότητας και την κάλυψη αυτού του κενού. Στην Ε.Ε. τα γενικά εργαλεία πληροφορικής και λογισμικού χρησιμοποιούνται ευρέως, με το 93% των εκμεταλλεύσεων να χρησιμοποιούν τουλάχιστον ένα τέτοιο εργαλείο και το 68% να χρησιμοποιούν τρία ή περισσότερα (EU, 2025, The state of digitalisation in EU agriculture). Η ψηφιακή μετάβαση στη γεωργία δεν αποτελεί απλώς εργαλείο βελτίωσης, αλλά «κλειδί» για την επιβίωση και την ανάπτυξη στον σύγχρονο κόσμο, όπου η τεχνολογία μπορεί να υποστηρίξει τους αγρότες να διαχειριστούν πιο αποτελεσματικά τους πόρους και να καινοτομήσουν στη παραγωγή.
Παράλληλα, η ελληνική βιομηχανία βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, όπου ο εκσυγχρονισμός της αγοράς εργασίας και η αξιοποίηση νέων τεχνολογιών αποτελούν προϋπόθεση για ένα άλμα στην ανάπτυξη και την καινοτομία. Η έλλειψη εξειδικευμένων εργαζομένων και οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις μπορούν να μετατραπούν σε ανασταλτικούς παράγοντες, αν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα. Η ενσωμάτωση ψηφιακών εργαλείων, αυτοματισμών και συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης αναδεικνύεται σε στρατηγική ανάγκη, ώστε η βιομηχανία να εξελιχθεί σε έναν πιο ευέλικτο, αποδοτικό και ανταγωνιστικό τομέα, ικανό να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της παγκόσμιας αγοράς.
Οταν, λοιπόν, συζητάμε για το μέλλον μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς μόνο με την προσπάθειά μας να γίνουμε ευπροσάρμοστοι. Η ασφάλεια πια ονομάζεται προσαρμογή. Δεν είναι απλώς δεξιότητα, είναι στάση ζωής. Είναι η συνειδητοποίηση ότι οι αξίες μας αλλάζουν, οι προτεραιότητές μας μετακινούνται και η σταθερότητα δεν είναι δεδομένη. Η ικανότητα αυτή δεν είναι μόνο επαγγελματική δεξιότητα, αλλά και προσωπική αξία για να ζήσουμε μια ζωή με νόημα σε έναν κόσμο σε διαρκή κίνηση.
*Εκτελεστική διευθύντρια του Συμβουλίου Ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (ΦΥΛΛΟ 2/1/2026)
