Οι αγορές προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τις επόμενες κινήσεις, ενώ το διήμερο 17-18 Δεκεμβρίου η ευρωπαϊκή πλευρά θα επανεξετάσει διάφορα στοιχεία για να αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι
ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΓΕΛΑΝΤΑΛΙ
Σχεδόν παράλληλα διεξήχθησαν τέλη Οκτωβρίου οι συνεδριάσεις της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Από την πλευρά της Fed, ο Τζερόμ Πάουελ ανακοίνωσε τη νέα μείωση των επιτοκίων, κατά 25 μονάδες βάσης, όπως αναμενόταν και είχε προεξοφληθεί από τους επενδυτές στη Wall Street. Από την άλλη, η Κριστίν Λαγκάρντ ανακοίνωσε τη μη μείωση, επίσης όπως αναμενόταν και προεξοφληθεί από την κοινότητα στις ευρωπαϊκές αγορές. Στο εύρος του 3,75%-4%, πλέον τα βασικά επιτόκια των ΗΠΑ, στο 2% της Ευρώπης. Επί της ουσίας, παραμένουν το discount/διαφορά μεταξύ των δύο, όπως και η σχέση δολαρίου/ευρώ, μαζί με την «τιμολόγηση» του χρυσού.
Το θέμα της «δολαριοποίησης» του πολύτιμου μετάλλου θα μας απασχολήσει ακόμη εντονότερα στην διάρκεια του 2026, προσώρας περιοριζόμαστε στα των κεντρικών τραπεζιτών.
Ποιο ήταν το -καταρχήν- μήνυμα Πάουελ προς τις αγορές; Πως μία νέα μείωση επιτοκίων -στη συνεδρίαση του Δεκεμβρίου- κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι. Αμεση η αντίδραση των επενδυτών, με τις πιθανότητες για μείωση στη συνεδρίαση της 9ης-10ης Δεκεμβρίου να υποχωρούν στο 71% από 90%, με τάση των προβλέψεων για ακόμα χαμηλότερα. Ο επικεφαλής της Fed επικαλέστηκε τη «στάση πληρωμών» (shutdown) της Ουάσινγκτον ως λόγο για ενδεχόμενο «πάγωμα» των επιτοκίων, πλην όμως το ενδιαφέρον ήταν στη δήλωσή του πως «όταν οδηγεί στην ομίχλη, δεν μπορεί να μην επιβραδύνει…». Οντως, μόνο που είναι αφελές να θεωρηθεί ότι είναι το shutdown το αίτιο, καθώς περισσότερο σε αφορμή παραπέμπει για να καλύψει τα νώτα του ως επικεφαλής της Fed και υπεύθυνος χάραξης μιας πολιτικής που -προσώρας- δεν παράγει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
Σύμπτωση ή όχι, οι δηλώσεις Πάουελ, αναθεωρημένες σε σχέση με τις αμέσως προηγούμενες του, έγιναν σε μία συγκυρία που ο πολιτικός παράγοντας παρεμβαίνει άμεσα στα της νομισματικής/επιτοκιακής πολιτικής. Αναφερόμαστε στην ευθεία παρέμβαση Μπέσεντ, με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ να συστήνει στον επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Ιαπωνίας (BoJ) Καζούο Ουέντα να αυξήσει τα επιτόκια της χώρας. Προσέξτε, ένας πολιτικός (ο υπουργός Οικονομικών της υπερδύναμης) από τη μία πιέζει ασφυκτικά τον επικεφαλής της ομοσπονδιακής τράπεζας της χώρας του να μειώσει τα επιτόκια την ώρα που προτρέπει τον επικεφαλής κεντρικής τράπεζας τρίτης χώρας να τα αυξήσει. Για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε.
Και ερχόμαστε στα καθ’ ημάς -στα του ευρύτερου οίκου μας- του ευρωπαϊκού, με την πρόεδρο της ΕΚΤ μετά την ανακοίνωση πως το βασικό επιτόκιο παραμένει σταθερό στο 2%. Ηταν η τρίτη σερί συνεδρίαση, με τη Γαλλίδα να προχωρά σε ακόμα μία αμφίσημη δήλωση ότι η οικονομία (πληθωρισμός) είναι σε καλή μεν κατάσταση, αλλά όχι σε σταθερή θέση ακόμη. Ηξεις αφήξεις, καθώς τα μέλη της ΕΚΤ θα επανεξετάσουν τα διάφορα στοιχεία και ανάλογα θα αποφασίσουν στις 17-18 Δεκεμβρίου. Κατά το κοινώς λεγόμενο «βλέποντας και κάνοντας», με τον Φρανσουά Βιλερουά ντε Γκαλό να ακολουθεί στην ίδια προσέγγιση.
Υποθέτει κάποιος ότι τόσο η πρόεδρος όσο και το μέλος (όπως και άλλα) του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ συνεκτιμούν, από τις εξελίξεις στα διάφορα μέτωπα, τις επιπτώσεις της δασμολογικής πολιτικής των ΗΠΑ, που μόλις το τέταρτο 3μηνο έχουν αρχίσει να αποτυπώνονται στην ευρωπαϊκή οικονομία, το ενεργειακό κόστος, την Ουκρανία, τη Γάζα μέχρι τη σοβούσα κρίση χρέους (με τη Γαλλία στο… στόχαστρο των funds) να καθιστούν αβέβαιη την όποια ασφαλή πρόβλεψη για τη συνέχεια. Κοινός παρονομαστής των δηλώσεων Πάουελ και Λαγκάρντ, η αδυναμία προβλέψεων/παραδοχή του ρίσκου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (ΦΥΛΛΟ 7/11/2025)
