Η υπόθεση των Τεμπών έχει πάψει εδώ και πολύ καιρό να αποτελεί απλώς ακόμα μία τραγωδία. Οσα πρωτοφανή εκτυλίσσονται από την πρώτη στιγμή του πολύνεκρου δυστυχήματος μέχρι και σήμερα πιθανώς συνθέτουν έναν καθρέφτη της κρατικής αδράνειας και της κυβερνητικής αναλγησίας, που συνεχίζει να δρα με βασικό γνώμονα να γλιτώσει από τις ευθύνες που προκύπτουν.
Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΒΒΑΔΙΑ
Συγγενείς των θυμάτων αλλά και αλληλέγγυοι πολίτες έχουν αρχίσει απεργία πείνας στο Σύνταγμα, σε μια ύστατη και απέλπιδα προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις και να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Ομως κι εκεί η κυβέρνηση υψώνει τείχος.
Ο Πάνος Ρούτσι ήταν ο πρώτος που βρέθηκε στην πλατεία Συντάγματος, όμως αμέσως οι απεργοί πείνας της πλατείας Συντάγματος αυξήθηκαν, καταδεικνύοντας την αξία της πρωτοβουλίας. Η εικόνα που αποτυπώνεται δεν είναι απλώς άδικη, αλλά μέρος μιας οργανωμένης προσπάθειας απόκρυψης της αλήθειας, με πολιτικές και δικαστικές Αρχές να φτάνουν στο σημείο να πετάνε το μπαλάκι των ευθυνών, καθυστερώντας κρίσιμες αποφάσεις. Η πρόσφατη δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδη ότι «δεν έχει κατατεθεί αίτημα εκταφής» ακούγεται προκλητική μπροστά σε ανθρώπους που βρίσκονται σε απεργία πείνας, αλλά είναι κι εξοργιστική για τα αλλεπάλληλα αιτήματα που έχουν κατατεθεί και έχουν απορριφθεί. Η αδίστακτη προσπάθεια παρεμπόδισης των ερευνών και του ελέγχου όσων συμβαίνουν στην υπόθεση αναδεικνύει ταυτόχρονα τον φόβο που έχει ριζώσει στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά και τη θέληση για συγκάλυψη που δεν γνωρίζει από όρια και συναισθηματισμούς.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ… ΜΠΑΖΩΜΑ
Από την πρώτη μέρα οι οικογένειες των θυμάτων βρίσκονται αντιμέτωπες με γραφειοκρατικά τείχη, με… μπαζώματα και βολικές… ανακατατάξεις και απομακρύνσεις προσώπων. Την ίδια ώρα τα κυβερνητικά στελέχη, έχοντας τον δικό τους ρόλο σε αυτή την καλοστημένη επιχείρηση, επικοινωνούν απαρέγκλιτα τη «γραμμή» του Μεγάρου Μαξίμου, ενώ με το υπερβάλλον σθένος τους στρέφονται ακόμα και κατά των συγγενών που διανοούνται να αντιδρούν. Η κυβέρνηση, πιεσμένη από την πάνδημη κατακραυγή για την απεργία πείνας των συγγενών των θυμάτων, επιμένει να δηλώνει ότι νίπτει τας χείρας της, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν προτίθεται να παρέμβει στα «χωράφια» της Δικαιοσύνης. Ομως η πραγματικότητα έχει ήδη καταρρίψει αυτό το αφήγημα. Η κυβέρνηση, που δεν παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη, είχε στείλει διά του πρωθυπουργού επιστολή στον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρο Ντογιάκο να αλλάξει ο ανακριτής της υπόθεσης και να τοποθετηθεί ο κ. Μπακαΐμης.
Η κυβέρνηση, που δεν παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη, έχει υπουργό Δικαιοσύνης τον κ. Φλωρίδη που δεν δίσταζε να χαρακτηρίσει «για τα μπάζα» όποιον μιλάει για μπάζωμα του χώρου του δυστυχήματος, προκαταλαμβάνοντας απροκάλυπτα τα συμπεράσματα των δικαστικών Αρχών. Η Κυβέρνηση, που δεν παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη, έχει πρωθυπουργό που λίγα 24ωρα μετά το δυστύχημα σε πανελλήνια μετάδοση κατέληξε σε αυθαίρετο πόρισμα για τα αίτια αυτού, αποδίδοντάς το σε «τραγικό ανθρώπινο λάθος».
Η πρωτοβουλία της απεργίας πείνας αναδεικνύει την απόγνωση των οικογενειών, αλλά φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα «υπόγεια παιχνίδια» της κυβέρνησης που δεν αποτελούν απλώς λάθη ή παραλείψεις, αλλά μια στρατηγική προστασίας συγκεκριμένων προσώπων και συμφερόντων. Το πολιτικό κόστος αυτής της στάσης είναι ήδη εμφανές, καθώς η κοινή γνώμη βλέπει μια κυβέρνηση που υπερασπίζεται μανιωδώς το επικοινωνιακό προφίλ της και όχι τα θύματα και τις οικογένειές τους. Η δυσφορία και οι πρωτοβουλίες των συγγενών υπερβαίνουν πλέον την προσωπική τους απώλεια, καθώς η απόδοση Δικαιοσύνης για τις ευθύνες του πολύνεκρου δυστυχήματος είναι πια ένα αίτημα που αγκαλιάζει όλη την ελληνική κοινωνία, που παρακολουθεί αποσβολωμένη την κυνικότητα μιας κυβέρνησης που εξέλεξε με 41%. Το Μέγαρο Μαξίμου, όμως, αρνείται πεισματικά να συναινέσει στο εκπεφρασμένο αίτημα των συγγενών των θυμάτων κι έτσι, αντί να ενεργοποιήσει τις διαδικασίες και να συνεργαστεί με τον Αρειο Πάγο, επιλέγει επικοινωνιακές κινήσεις, διαρροές και αντιφατικές δηλώσεις, μετατρέποντας το κράτος σε ιδιότυπο θεατή της τραγωδίας για την οποία δεδομένα ευθύνεται.
Καθολική στήριξη και σαφές μήνυμα ότι η κοινωνία απαιτεί διαλεύκανση
Η δημόσια στήριξη της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία υπερασπίζεται την πρωτοβουλία και φέρνει τη φωνή των οικογενειών στον δημόσιο διάλογο, έχει τη δική της σημασία, καταδεικνύοντας την ανάγκη για συλλογική πίεση. Η υπόθεση των Τεμπών έχει μετατραπεί σε δοκιμασία επιβίωσης και για τις δύο πλευρές. Για τους συγγενείς των θυμάτων που είναι αποφασισμένοι να αποδοθεί δικαιοσύνη, διακινδυνεύοντας ακόμη και τη ζωή τους, αλλά και για το κυβερνητικό επιτελείο που στο δίλημμα διαλεύκανση ή συγκάλυψη τάχθηκε αναφανδόν με τη δεύτερη επιλογή. Η απεργία πείνας στο Σύνταγμα κάθε μέρα που περνά γίνεται ένα ξεχωριστό σύμβολο αντίστασης για έναν υπέρτατο σκοπό. Η κοινωνία δεν θα ανεχθεί άλλη αδράνεια, συγκάλυψη ή καθυστέρηση. Οι οικογένειες των θυμάτων, μαζί με όσους τις στηρίζουν, στέλνουν μήνυμα σαφές και δυνατό, η αλήθεια και η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιμένουν άλλο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ (ΦΥΛΛΟ 26/9/2025)
