Ο Σεμπαστιέν Λεκορνού αναλαμβάνει τα ηνία της γαλλικής κυβέρνησης σε μια ιδιαίτερα ταραχώδη περίοδο, καθώς η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μαζικές διαδηλώσεις και έντονη πολιτική αβεβαιότητα. Ο μέχρι πρότινος υπουργός Άμυνας γίνεται ο πέμπτος πρωθυπουργός της Γαλλίας μέσα σε δύο χρόνια, μετά την απομάκρυνση του Φρανσουά Μπαϊρού, που δεν κατάφερε να κερδίσει ψήφο εμπιστοσύνης για τον προϋπολογισμό.
Η ανάληψη καθηκόντων από τον 39χρονο Λεκόρνου συμπίπτει με το ξέσπασμα κινητοποιήσεων του κινήματος «Bloquons Tout», που παραλύουν σχολεία, τρένα και αερομεταφορές. Παράλληλα, τα συνδικάτα έχουν ανακοινώσει γενική απεργία στις 18 Σεπτεμβρίου ενάντια στις δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες χαρακτηρίζουν μέτρα λιτότητας.
Η κυβέρνηση Μακρόν, που διαθέτει μειοψηφία στη Βουλή, καλείται να εξασφαλίσει στήριξη από την αντιπολίτευση προκειμένου να περάσει τον προϋπολογισμό του 2026. Η αποτυχία θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα πρόταση δυσπιστίας. «Αντιμετωπίζουμε το ίδιο αδιέξοδο με πέρυσι, καθώς τα κόμματα δείχνουν ελάχιστη διάθεση για συναινέσεις», σχολίασε η αναλύτρια Γκεζίνε Βέμπερ.
Οι αντιδράσεις είναι ήδη έντονες. Η Μαρίν Λεπέν υποστήριξε ότι ο διορισμός του Λεκόρνου αποτελεί το «τελευταίο χαρτί» του Μακρόν, ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα μίλησε για «χαστούκι στη δημοκρατία». Το κοινοβούλιο παραμένει κατακερματισμένο ανάμεσα στην ακροδεξιά, την αριστερά και το αποδυναμωμένο προεδρικό κέντρο, γεγονός που δυσχεραίνει τη διακυβέρνηση.
Στο οικονομικό πεδίο, οι αγορές παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Ο γαλλικός δείκτης CAC 40 έχει καταγράψει πτώση, την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές αγορές κινούνται ανοδικά. Ο οίκος Fitch αναμένεται να ανακοινώσει νέα αξιολόγηση για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, ενώ έρευνα της Τράπεζας της Γαλλίας δείχνει άνοδο της αβεβαιότητας μεταξύ των επιχειρηματιών.
Ο Λεκορνού, παλιό στέλεχος των Ρεπουμπλικάνων και στενός συνεργάτης του Μακρόν από το 2017, θεωρείται ένθερμος υποστηρικτής της ενίσχυσης της γαλλικής στρατιωτικής ισχύος και της στήριξης στην Ουκρανία. Ωστόσο, η πολιτική του επιβίωση θα κριθεί από το αν θα καταφέρει να διαμορφώσει έναν συμβιβαστικό προϋπολογισμό, ικανό να αντέξει τις πιέσεις τόσο εντός του κοινοβουλίου όσο και στους δρόμους.
