Η πλειοψηφία έχει «γευτεί» το 13ωρο σε μία ημέρα και οι μισοί από όσους το έκαναν για πολλούς εργοδότες δηλώνουν, μάλιστα, ότι ήταν δική τους επιλογή, προφανώς για να μπορέσουν να τα φέρουν «βόλτα» για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους. Ωστόσο, το 56% απορρίπτει τη θεσμοθέτηση 13ώρου στον ίδιο εργοδότη, ενώ σχεδόν 2 στους 3 λένε ότι το σημερινό ωράριο αποτρέπει τεκνοποίηση.
——
Περισσότεροι από 3 στους 10 μισθωτούς δηλώνουν ότι έχουν δουλέψει μέσα σε μία ημέρα 13 ώρες για δύο ή περισσότερους εργοδότες (έστω και σπάνια). Από όσους το έχουν κάνει, οι μισοί (50%) λένε ότι συνέβη με δική τους πρωτοβουλία.
Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από πανελλαδική έρευνα της Metron Analysis για το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 25 και 30 Αυγούστου του 2025, σε δείγμα 806 εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα (συνδυασμός τηλεφωνικών και διαδικτυακών συνεντεύξεων, με μέγιστο σφάλμα ±3,5%).
Πέρα από την πολυαπασχόληση, το 13ωρο στον ίδιο εργοδότη δεν είναι σπάνιο: 70% δηλώνουν ότι τους έχει τύχει έστω και σπάνια, ενώ 33% λένε «πολλές/αρκετές φορές». Όταν συμβαίνει, κατά κανόνα ζητείται από τον εργοδότη (περίπου 2 στους 3), ιδίως στις νεότερες ηλικίες. Αντίθετα, στο σενάριο των πολλών εργοδοτών η πρωτοβουλία μοιράζεται: 50% εργαζόμενος και 50% εργοδότης.
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Στα προωθούμενα σενάρια «ευελιξίας» (έως 13 ώρες σε μία ημέρα στον ίδιο εργοδότη με αναλογικά λιγότερες τις υπόλοιπες), η πλειονότητα (56%) τοποθετείται αρνητικά. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι εκτιμούν ότι μια τέτοια ρύθμιση θα είχε κυρίως αρνητικές επιπτώσεις στην οικογενειακή ζωή, την ψυχική και σωματική υγεία και την κοινωνική ζωή — με πιο έντονη αρνητική στάση στις γυναίκες.
Το δημογραφικό σήμα κινδύνου είναι σαφές: 62% απαντούν ότι ο σημερινός χρόνος εργασίας λειτουργεί αποτρεπτικά στη λήψη απόφασης για απόκτηση (ή περισσότερων) παιδιών — το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται σε 79% στους 18–29 και παραμένει υψηλό στις γυναίκες (67%) και στους άγαμους (69%). Με δεδομένο ότι η «κανονικοποίηση» του 13ώρου στον ίδιο εργοδότη συγκεντρώνει ήδη αρνητικές κρίσεις, η επέκταση τέτοιων σχημάτων ελαστικοποίησης προοιωνίζεται περαιτέρω επιβάρυνση των προοπτικών οικογένειας.
Σε αντιδιαστολή, το κοινό δείχνει ευνοϊκό προς τη μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου από 40 σε 37,5 ώρες χωρίς μείωση μισθού (στήριξη περίπου 94%), ενώ αντιδρά όταν η μείωση συνοδεύεται από περικοπή αποδοχών, ιδίως στις μεγαλύτερες ηλικίες. Κατά τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ωραρίου, το μήνυμα είναι καθαρό: λιγότερες ώρες, ίδιος μισθός και προβλεψιμότητα, όχι «συμπίεση» 13 ωρών σε μία ημέρα.
